5.7.13

Chapters: Confession of an Overly Attached Reader

As I flip through the pages of my dead tree, I feel my soul slowly sinking. As if the pages swallow every inch of me. That muzzy feeling you get when you get too attached with something, like you don't to let go.

If someone would be asking me now if I have ever fallen in love, I would say yes. My love for books, especially now, is unparalleled. I know people think I'm crazy when I say I'm in love with the characters from my books. But, yes, I am indeed in love.

I have no idea what true love is. I don't even know if I can explain it in words. But that feeling as if you want to breakdown whenever you part, whenever I try to close the pages. I feel empty, lightheaded, out of this world.

As I read the last words of "Divergent", I feel like the world stopped on my feet. Or was it me who stopped in this speeding world? In two days, I felt so heavy whenever I have to do something else aside from reading. I was on my job interview when I was reading the book. The waiting time was like forever, so whenever I have the chance to read, I would. Fifty pages every time I have to go back to the waiting area. I can't wait for the next chapter to come. I didn't try to skim a single page. I wanted it to last, at the same time, I also want to know what will happen next. Every flip, every turn, it breaks my heart, knowing that soon, the book would end. Three parts, and I only have one. It's like reading the prologue and never read the whole story.

Every time I open the pages is like letting a sinkhole swallow me. Beyond every word, I fall farther. Getting lost in a book has been my favorite pastime lately. I let my soul wander in the world only readers know. Whenever I have to go back to the real world, it feels like I left a big part of me in their world.

Am I crazy for feeling like this? Maybe I am, but every emotion I spend on each page of my dead tree is all worth it.

xx B

PS:
I haven't moved on yet. Really.

12.6.13

Come

It was our own.
I am yours and you are mine.
Together we explore the depths
of each other’s soul.
Together,
Darling, we’ll explore the world.
Against the odds we fight
This love should never die.
Honey, hold my hand.
Under my wings, we’ll fly
Exploring the night sky.
Let the darkness blind us
And let our hearts guide us.
No matter how strange,
forbidden,
forsaken,
it doesn’t matter how the world fights us.
Hold me, darling,
Never let me go.
We’ll walk together.
To the ruins, there we’ll go.
Throw your shoes
and let it take our fears.
Together, my love,
We’ll walk through it.
The cruelty of the world
is non sense
to the strength of this love.
Take me,
walk with me
Through the never ending
horizon of surprises.
Let the world scare us
for this love knows no fear.
-leb

19.2.13

Urban Faggots.

Sa dinami dami ng mga taong nakakasalamuha ko araw araw, hindi pwedeng mawalan kahit sa isang araw lang, ng mga taong sisira at bubwisit sa magandang araw ko. Sila ang mga tinatawag kong "Urban Faggots". Baket? Kase para silang mga taga bundok na walang manners na binagsak sa cuidad. Ano ba problema ko sa kanila? MADAMI!

Sa isang tindahan sa may Pureza, araw araw akong tumitigil dahil sa murang bilihin nila *compared to other stores, oo mas mura sa kanila*. Pero does that mean na pwede na silang maginarte sa mga customers nila? HINDE! Sa araw araw na ginawa ng Diyos na bumibili ako sa tindahan nila, araw araw din akong sinusungitan dalawang babaeng tindera dun. Kada bibili ako, ang bagal bagal na nga nilang kumilos, hindi pa marunong gumalang sa mga customer nila. Kahit wag na ko, kahit yung matatanda na lang ang igalang nila. May isang araw, may lola na nagbebenta ng yosi, dun sya bumibili kase mura pa din sa kanila ang yosi. Edi bumibili si lola ng tig-dadalawang kaha per yosi. Syempre madami na syang nabili. Si tinderang matangkad, basta na lang inabot kay lola yung madaming yosi, minsan nilalagay lang sa may bigas na tinitinda nila. Pano hahawakan ni lola yung mga binili nya? Edi si lola, nanghingi ng plastic sa tindera. Kunyare bingi si ate. Nung pangatlong tawag nung lola, saka lang nya pinansin kase nagtaas na ng boses yung matanda at nakuha na nya yung attention ng boss nila. Tama ba yun?!

Common sense, syempre hindi. Pfft -_______-

Last year, lumipat kame ng bahay pero dito din sa subdivision na kinalakihan ko. Bahay to ng tita ko na nadeads na matagal na. Edi dito kame lumipat. Tapos may katapat yung bahay namin *syempre* na may manukan. Nagtataka lang talaga ako kung baket may manukan sa subdivision? Sa pagkakaalam ko bawal ang manukan sa subdivision e. Wala naman sanang problema, kaso nga lang ang iingay ng mga manok nila. Wala ng piniling oras ang pagtilaok. Tapos may malaki silang aso na kada tilaok na sabay sabay ng mga manok, tumatahol din sya ng sobrang lakas at tagal. Edi sobrang ingay na ng buong street namin. Tapos kada-hapon pa, nagsasabong sila ng anak niya. Tapos kada-hapon maririnig mo yung boses nyang parang itik na ang lakas lakas. Parang taga bundok na first time sa city? Tama ba yun?!

Hindi lang sya ang problema ko bago naming bahay. May bahay sa kabilang block na kada umaga, nagpapatugtog ng malakas. Taga kabilang block sila pero hanggang sa kwarto ko nagba-vibrate pa din. Buti sana kung music ang pinapatugtog nila, e kaso hindi. Nung may trabaho pa ko, palaging umaga na uwi ko. Syempre kelangan kong matulog, at madalas hanggang tanghali tulog ako. Sunday nun, alas syete ng umaga. Mga karaniwang tao, gising na ng ganung oras. Pero hindi kaming mga nocturnal. Alam mo yung feeling na pagod na pagod utak at katawan mo sa trabaho, tapos magigising ka ng sobrang aga sa kanta ni Justin Bieber. Tapos nung minsang sinita ko yung nakatira dun, siya pa nagalit! Tama ba yun?! Kung ikaw ba napuyat dahil sa kanta ni Bieber, magagawa mo pang ngumiti?! Kung kame buryong buryo na, ano pa yung bahay sa tapat nila na puno ng boarders na nagtatrabaho? Edi mas lalo na sila.

Hindi lang sa Pureza at samin maraming urban faggots. Mas madaming ganyan sa LRT. Naisip kong gawin tong post na to nung araw na nabwisit ako sa mga kasabay ko sa train. Sa Santolan station pa lang, madami ng tao. Madaming middle aged women na nakatayo at halos lahat ng lalake nakaupo. Well, sa side na nakaharap ako, puro lalake ang nakaupo. Walang may balak tumayo. Si kuyang Bedista, nagkunyari pang tulog. Pero every now and then nagtetext. Pero wala syang balak tumayo. Pag dating ng Cubao station, may isang lalaking tumayo para lumabas. Akala ko makakaupo na yung mga babae sa tabi ko. Pero si kuyang taga FEU, siniksik lahat ng tao para sya ang umupo. Nainis pa sya nung may sumubok na agawin yung pwestong uupuan nya. Tama ba yun?!

Tapos pag nauubos na yung laman ng stored value card ko, syempre bibili ko ng bago. Diba masaya pag may pinurchase kang kahit ano, yung magaabot sayo ng sukli at card mo e nakangiti. E kaso sa LRT hindi. Ihahagis lang nila sa butas yung card mo pati sukli mo. Tama ba yun?! Ang sarap magreklamo minsan kaso wala na kong time kase lage akong late pumasok. Matyempuhan ko lang talaga na badtrip ako tapos hinagisan nila ko. Nakuuu! Masisira lang ang umaga mo sa lahat ng tao sa paligid mo.

Pwede naman nilang ayusin mga trabaho at ugali nila pero mas pinili nilang maging Urban Faggot at salot sa lipunan. Tapos pag may isang nagreklamo, ikakalat nyo yung video. Naiisip nyo ba kung baket nila ginagawa yun?